Je hebt vast wel eens gehoord van verschillende schrijftechnieken. Zo heb je bijvoorbeeld ‘show don’t tell’, ‘less is more’ {schrappen, schrappen, schrappen…) maar heb je ook eens gehoord van de term ‘kill your darlings’?
Normaal gesproken slaat het op het schrappen van een van je favoriete scènes, of prachtige volzinnen die je bedacht hebt, maar ook van het schrappen van personages.
Soms moet een van je (favoriete) personages of zelfs je hoofdpersonage dood in je boek! Heel bloeddorstig ga je als schrijver dan aan het werk om gemene streken te verzinnen die je personage allemaal op zijn of haar pad vindt.
Natuurlijk gun je je hoofdpersonage een lang en gelukkig leven, maar een verhaal dat alleen maar heppie-de-peppie is, is ronduit SAAI. Een van de eerste dingen die ik leerde van mijn redacteur Marjon, was: stort een emmer vol ellende uit over je hoofdpersonage, zodat de lezer verschrikt denkt: komt dit nog allemaal goed?
Meestal wel in mijn boeken, want ik heb een hekel aan een slecht einde. Of een open einde, nog erger. Je hoofdpersonage moet wel groeien gedurende het verhaal en groeien doet hij of zij meestal door het hoofd te bieden aan tegenslagen.
Soms houdt dat in dat ik van tevoren al weet dat iemand haar geliefde verliest of zelf het leven laat. Ik probeer me dan niet teveel te hechten aan zo’n personage, al is dat vaak heel lastig.
Dat lukt helaas niet altijd, dus op het moment dat ik een van mijn darlings moet ‘killen’, vallen er wel eens tranen op mijn toetsenbord…
