Luisterend naar een podcast van twee collega-auteurs waar ze hun inspiratie vandaan haalden, hoorde ik veel overeenkomsten.
Wat Shamrocks en regenbogen betreft; daar was niet erg veel research mee gemoeid. Ik putte het meeste uit eigen ervaringen en die van onze zoon die een tijdje in Dublin gewoond heeft.
Heel anders was het bij Maggie’s strijd. Dat speelt zich af in de tijd dat mijn grootouders nog jong waren en ik heb veel aan hen gedacht tijdens het schrijven. Ook mijn opa was hoofd van de school in een dorp, maar daar hielden de overeenkomsten bij op.
Hoe doe je research naar het leven van honderd jaar geleden? En over de Ierse opstand? Lang leve internet! Ik kocht ook een paar boeken, want ik wilde begrijpen hoe de Ierse strijd ontstaan is en hoe de opstand verliep. Het was heel fijn dat Ierland net een paar jaar geleden de 100e verjaardag van de Paasopstand herdacht had, dus er waren nogal wat artikelen te vinden van de Irish Times en History Ireland. Ook vond ik nogal wat documentaires op youtube, o.a. over het leven van de leiders van de opstand. Een van de meest aangrijpende documentaires bestond uit interviews met de nabestaanden van de leiders. Hun vrouw, hun kinderen, allemaal 50 jaar geleden geïnterviewd. Moeilijk voor te stellen hoe je je voelt als je geliefde of je vader wordt geëxecuteerd en je midden in de nacht in de gevangenis afscheid moet gaan nemen. De vrouwen bleven vaak achter met een aantal kinderen en hadden het ook financieel heel zwaar. Ze praatten er over het algemeen vrij zakelijk over, zoals de vrouw van Tom Clarke. Zij moest eerst afscheid nemen van haar man en een dag later van haar broer. Er werd niet gepraat over emoties, maar over de toekomst van Ierland. Daarna vertelde ze dat ze een week later een miskraam kreeg. Tekenend…
Eén van de vrouwen was wel emotioneel, maar haar man maande haar niet te huilen. “You will un-man me” zei hij.
Al zoekend op internet kom je steeds op andere websites terecht, zo ook op een website van het graafschap Wicklow, met daarop herinneringen aan de opstand, maar ook de cultuur en het leven op het platteland van die tijd. En soms ontdek je opeens kleine details, die het wel allemaal echter maken: straten en plaatsnamen die in die tijd anders waren en een paar jaar later pas hun eigen Ierse naam kregen, zoals de havenplaats Dun Laoghaire die ten tijde van de Paasopstand nog Kingstown heette. Of Sackville Street, die later werd omgedoopt tot O’Connell Street.
En heel af en toe dient de informatie zich op een dienblaadje aan: mijn derde boek speelt zich af in 1947. Toen onlangs de Engelse koningin overleed, werd er verteld dat ze in 1947 trouwde. Dat moest natuurlijk ook in het boek! Research doen is soms heel saai, maar vaak ontzettend leuk om te doen.